Het is 2026, een jaar waarin de straten van Nederland niet alleen gevuld zijn met elektrische fietsen, bakfietsen en brommende millennials, maar nu ook met een nieuw fenomeen: de Rollatorrevolte. Nee, niet de nieuwste hippe dansstijl à la TikTok — dit is protesteren op wielen met zitje, bagagedrager en knipperlicht. Want terwijl de rest van Nederland jubelt over loonstijgingen en belastingvoordelen, krijgt de gepensioneerde bevolking de nieuwe variant van dutje doen: financiële koude douche 2.0.

Laten we eerlijk zijn. AOW is bedoeld als basispensioen — een soort sociale zekerheidsgroet uit de jaren '50. Ter herinnering: toen was de drempel nog dat je gelegenheidsdansen en flipperkasten zatloos bestierde, niet dat je worstelde met QR-codes om de pincode te scannen. Inmiddels betalen we met z'n allen steeds meer belastinggeld aan de AOW — zelfs meer dan de helft van de uitkeringen wordt uit algemene middelen betaald, en niet alleen uit premies van werkenden.

Maar nu is daar de kers op de taart: gepensioneerden zouden AOW-premie moeten gaan betalen, net als werkenden. Je hoort het rollatorwielen al kraken van verbijstering. Want wat gebeurt er als iemand die zojuist opeens premie-betalend burger wordt? Juist. Tot 15% minder inkomen in de portemonnee. Voor wie dacht dat een "pensioenopslag" een extra kopje soep bij oma was, think again.

Gepensioneerde Jan (78) — voormalig fietsenmaker, fan van bingo, en meer verstand van inflatie dan de gemiddelde econoom — zei het treffend: "Je hoort pensioenfondsen babbelen over toekomst, buffers en 'solidariteit', maar mijn buffer is sinds de 'rollatorupgrade' vooral een schokdemper."

Oké, misschien heeft Jan dat niet precies zo gezegd, maar hij keek me daarbij wel overdreven streng aan.

Want ja, de logica is als volgt: de AOW is te duur geworden, zegt men in Den Haag. We worden met zijn allen ouder, er zijn minder werkenden om te betalen, en het ziet er uit alsof zelfs de pinautomaten straks extra afschrijving vragen zodra je 'AOW' intikt.

Dus wat blijkt? Economisch adviseurs zeggen: meer betalen, minder verdienen. En waar protesten van jongeren soms gaan over huurprijs, stages of avocado’s, daar is de Rollatorrevolte een generatieprotest op rubberen wielen. Spoiler alert: er worden véél rolstoelen gereserveerd als back-up.

Voorstanders van de AOW-ingreep zeggen dat sommige oudere Nederlanders financieel wel "boven modaal" zitten, en dat het eerlijk is dat zij mee gaan betalen. Alsof een kofferbak vol kruidenierswaren en een 'meneer van 84' met een elektrische driewieler meteen grootverdiener is.

Tegenstanders zeggen dat het politiek slecht getimed is — alsof je midden op een gladde stoeptegel een marathon organiseert en vervolgens vraagt of iedereen zijn airbags wel heeft ingeschakeld.

En in de tussentijd… rollen de opa's en oma's voort. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk richting de Cafetaria het Gemeentelijk Onbegrip. Met gele hesjes die vragen: "Waar is mijn extra centje in de portemonnee gebleven? En waar is mijn pensioenbloemkooltoeslag?!"

Tegelijkertijd kunnen sommige AOW-ers misschien nog een beetje rekenen: de AOW stijgt wel een tikkeltje mee met het minimumloon, wat betekent dat je een beetje extra spaargeld krijgt — ongeveer €30 per maand bruto als single. Enthousiasme gegarandeerd als je bedenkt dat dat net genoeg is voor een latte en een worstenbroodje, als je geluk hebt.

Conclusie: De AOW-ingreep is geen flashmob, maar eerder een langdurige polonaise van frustratie. De rollator is geen statussymbool meer, maar een oproerkrachtswapen in de strijd om koopkracht. De gepensioneerde bevolking? Die kijkt hoofdschuddend naar de kabinetsloge, terwijl ze hun beursje vasthouden, de kortingsbonnen ritmisch tegen elkaar tikkend — een protestritme dat misschien niet trending is op sociale media, maar wel hoorbaar in elke seniorenbus.

En mocht iemand ooit twijfelen aan de kracht van de Rollatorrevolte? Kijk gewoon een woensdagmiddag op de markt. Daar vechten ze niet meer om de laatste paprika — daar worden conferenties gehouden over hoe je een inkomensverlies van 15% omzet in gratis koffie en kletspraat, totdat de politici weer op visite komen.