Er is een land zo rijk aan olie dat je er een glimmende superjacht van kunt bouwen voor elke inwoner van New York, én het herbergt schatten die James Bond 007 nog niet heeft ontdekt — terwijl de president van de Verenigde Staten in full commando rondloopt alsof hij net een Black Friday-uitverkoop heeft gewonnen. Welkom in Venezuela, waar het motto eigenlijk zou moeten zijn: "We hebben meer dan olie — we hebben coltan!" Maar wat is die coltan precies? Gewoon een mineraal zo populair dat zelfs je smartphone er jaloers op zou worden.

Ja beste bloglezers, terwijl de wereld al jaren denkt dat Venezuela vooral draait om zwarte goud – olie dus – blijkt het zuiden van dat land vol te zitten met een ander soort schat: coltan, ook wel het zogenaamde "blauwe goud". Dit mineraal speelt een hoofdrol in alles wat blinkt, zoemt of een batterij heeft. Telefoons, laptops, defensie-gadgets — je weet wel, die dingen die ons allemaal slimmer doen lijken dan we eigenlijk zijn.

En dan hebben we die andere ster in het drama: Donald Trump. Na zijn — eh — "succesvolle machtsgreep in Venezuela" (hoe je dat ook precies definieert) mikte hij natuurlijk op de oliesector. Want wat is een land met meer olie dan Nederland stroop op pannenkoeken kan smeren? Maar plotsklaps blijkt Trump niet alleen boren-en-pompen in gedachten te hebben. Nee, hij krijgt mogelijk ook grip op die mysterieuze coltanzuigers van de jungle.

Dit opent een nieuw hoofdstuk in de politieke thrillerrubriek: geen loutere zwarte goud-koorts meer, maar een blauwe goud-guerrilla-oorlog. Het klinkt bijna als het volgende seizoen van Game of Thrones, maar dan met meer modder en iets minder draakvuur. Want voordat de eerste Amerikaanse olie-rig een guacamole-groene cocktail kan serveren, blijkt dat die kolossale coltan-velden diep in het regenwoud liggen, waar de Venezolaanse overheid — hou je vast — zo’n beetje nul controle heeft. In plaats daarvan: talloze gewapende groepen die rondlopen alsof het carnaval is, maar dan met iets te veel AK-47’s en iets te weinig confetti.

Het maakt het plaatje natuurlijk bijzonder ironisch: Trump dacht dat hij een Win-Win-Deal had gesloten toen hij "even de boel in Venezuela zou fixen". Hij dacht misschien aan "Venezolaanse staatsoliebedrijf PDVSA, olie, happy days!" maar realiseert zich nu dat hij in feite een cocktailparty heeft betreden waar iedereen behalve jij de dresscode kent — en waar blauwe goudzoekers met een glimlach én een geweer rondlopen alsof het vrijdag is.

Nu kunnen we ons allemaal de scène inbeelden: Trump, in signature rode pet, staart naar een kaart van Zuid-Venezuela, en zegt: "Olie? Check. Coltan? Wacht, wat is dat?" Dan een adviseur die fluistert: "Eh, ja, dat mineraal waar iedereen het ineens over heeft… en oh ja — de regering knoopt er geen touw aan vast." Trump knikt, alsof hij net heeft ontdekt dat Nutella eigenlijk niet van hazelnoten is gemaakt.

Je zou bijna sympathie krijgen voor die olifant in de kamer (of beter gezegd, die pet in het oerwoud). Want hoe belangrijk is olie tegenwoordig nog, als je in één klap toegang hebt tot grondstoffen die verkocht worden aan iedereen die ooit heeft getweet "TikTok"? Coltan in een smartphone is als koffie in Amsterdam — iedereen wil het, niemand lijkt er echt controle over te hebben.

Maar wacht even — dan begint het pas echt interessant te worden: want die gewapende groepen in het zuiden zijn geen toeristen met een passie voor vogels kijken. Nee, ze hebben boots on the ground, machetes in de bomen, en plannen bij de koffieautomaat waar zelfs geopolitieke strategen met rimpels van gaan fronsen. Het is alsof je een picknick organiseert en ontdekt dat de mieren ook piknikmandbeheerder zijn.

Dus waar staat dat land nu? Venezuela — ooit simpelweg het land met voorraden olie die zelfs de grootste SUVs liet watertanden — blijkt een soort Willy Wonka-fabriek van kritieke mineralen te zijn. Trump dacht dat hij de Oliebaron zou uithangen. In werkelijkheid is hij verzeild geraakt in een blauwe goud-safari, compleet met guerrilla's, mysterieuze mijnen en een leger dat waarschijnlijk het beste bedreven is in verdwalen in regenwouden.

Tot slot: als iemand ooit dacht dat geopolitiek simpel was — olie hier, veiligheid daar — dan hebben de Venezolaanse regenwouden je vandaag een lesje gegeven. Met een knipoog, een coltan-schacht en een Trump-tweet die nog moet komen. Lekker bezig, wereldpolitiek. Proost!