Ik ben niet levensmoe. Ik ben administratief levensmoe. Moe van formulieren, wachtmuziek en apparaten die zeggen dat ze leeg zijn terwijl ze nog 23% hebben. Als levensmoeheid een spaarkaart had, was ik allang toe aan een gratis bestaan.
Levensmoe klinkt trouwens chiquer dan het is. Het klinkt als een Franse kaas of een parfum: "Levensmoe – pour les jours où het leven weer eens tegen je aanleunt." In werkelijkheid betekent het vaak gewoon dat je wakker wordt en denkt: Moet dit vandaag ook alweer?
Wetenschappers hebben er natuurlijk een keurige definitie voor. Die zeggen dat levensmoeheid een existentiële vermoeidheid is, waarbij het leven zelf voelt als een Ikea-kast zonder handleiding. Je bent niet per se depressief, je bent gewoon… klaar. Niet boos, niet verdrietig — meer dat je het leven aankijkt zoals je een eindeloze PowerPoint aankijkt: "Zitten we al bij de samenvatting?"
Het leven helpt ook niet mee. Het blijft maar updates pushen. Nieuwe regels. Nieuwe verwachtingen. Nieuwe redenen om QR-codes te scannen. En altijd die onuitgesproken eis dat je zin moet hebben. Zin in werk. Zin in sociale contacten. Zin in jezelf verbeteren. Zelfs je hobby's moeten tegenwoordig ambitieus zijn. Vroeger breide je een sjaal. Nu moet je "je creativiteit herontdekken".
Vooral op latere leeftijd schijnt levensmoeheid vaker voor te komen. Logisch ook. Je hebt alles al een keer gezien, gedaan en verkeerd gedaan. Je weet hoe het afloopt. Je hebt genoeg verjaardagen meegemaakt om te weten dat niemand écht van groepsapps houdt. En toch moet je nog even door, want "misschien wordt het volgend jaar leuker".
Wat levensmoeheid extra verwarrend maakt, is dat het nergens op lijkt te mogen lijken. Het mag geen depressie heten, geen doodswens, geen gewone vermoeidheid. Het is een soort emotionele tussenstand: Het leven staat nog aan, maar ik heb de afstandsbediening laten vallen.
En dan komt altijd iemand met oplossingen. Ga wandelen. Drink water. Denk positief. Alsof je levensmoe bent omdat je vergeten bent een appje te downloaden. Alsof je na een mindfulnesscursus ineens wakker wordt en roept: "Je hebt gelijk! Het leven is fantastisch! Geef mij nog 40 jaar!"
Maar soms is levensmoeheid ook gewoon een signaal. Geen aftiteling, maar een pauzeknop. Een moment waarop je denkt: Misschien hoeft het niet allemaal sneller, beter en leuker. Misschien mag het ook gewoon… genoeg zijn.
En als dat niet helpt: neem koffie, gewoon met een gebakje. Zelfs als het leven er even klaar mee is, doet cafeïne en zoetigheid nog altijd alsof het leven goed komt.
