Het was een rustige dag op kantoor. Tot de Amerikanen besloten dat Groenland wel eens van hen kon zijn. Alsof de verkeerde koffie was gekozen, veranderde het internationaal politieke schaakspel ineens in een luidruchtig potje Risk — met ijzige stukken en veel te veel patriottische dobbelstenen.

Je kunt je Groenland voorstellen als dat ene bordspelstuk dat iedereen altijd wil hebben maar niemand precies weet wat ermee te doen zodra het van jou is. Grootste eiland ter wereld, nauwelijks inwoners, maar hé(!) het ligt bovenop de Noordpool, vol routekaartjes, strategische posities en misschien een paar zeldzame mineralen.

Tot voor kort leek de geopolitiek rond Groenland op een degelijk potje schaak. Stukken werden zorgvuldig verplaatst: Denemarken droeg zorg, Groenland ontwikkelde meer autonomie, Rusland schoof ijsbrekers naar voren en China zei vriendelijk dat het ook van de partij was — als het maar economisch gezellig bleef.

Maar die pionnen zijn plotseling veranderd in tropische infanterie-meegeleverde-strandstoelen. De Verenigde Staten, gesteund door wat lijkt op een flinke dosis boardgame fever, klinken nu alsof ze denken dat Groenland het enige ontbrekende stukje is om wereldheerschappij compleet te maken. Of ze hebben gewoon het spelbord niet goed bekeken.

In Amerikaanse woorden: Groenland is strategisch essentieel — iets met militaire bases, ijsvrij maken van routes, en een gevoelige strijd tussen grootmachten. Het klinkt indrukwekkend, maar wie eerder dacht dat Alaska een exotische bestemming was, krijgt nu de post-apocalyptische remix.

Hun retoriek varieert van "laten we het kopen!" tot "militaire optie is een van de opties!" — wat voor de buitenstaander klinkt als: "We weten niet wat we willen, maar we willen het héél graag."

Dit alles zette Europa in een lichte staat van onthutsing: "Eh… Greenland hoort ons toe, hoor!" roept Denemarken. "Je kunt niet zomaar een onderdeel van een NAVO-bondgenoot overnemen!" riep de Deense premier. En ja — dat zou echt pijn doen aan de onderlinge bondgenotenrelatie.

Een groot deel van deze komedie is dat de interesse in Groenland niet nieuw is — het stamt uit een oude Amerikaanse patiëntendossiers met antiquarische pogingen een eiland te kopen alsof het een zeldzame stripboekcollectie was. Wat ooit begon met een $100 miljoen in goud na de Tweede Wereldoorlog, eindigde in recente jaren in grillige tweets en strategische briefings die lijken ontsnapt uit een alternatieve Marvel-film.

Het verschil tussen schaak en Risk? In schaak denk je na over je zetten; in Risk gooi je dobbelstenen en zegt iedereen "let’s do it!" zonder op de spelregels te letten. Als geopolitiek een gezelschapsspel was, zou Groenland nu dat stukje zijn waarop iedereen tegelijk wil springen, en daarna vraagt wie er eigenlijk aan zet is.

Misschien is het tijd dat de echte Groenlanders — die toch al begonnen zijn met nadenken over meer autonomie of zelfs onafhankelijkheid — een eigen spel uitbrengen. Iets met minder dobbelstenen en meer diplomatie, graag.

Als dit — zoals sommige analisten beweren — echt alleen maar een manier is om geostrategische druk te zetten, dan zou het net zo goed via NAVO-overleg kunnen. Maar in plaats daarvan voelt het af en toe alsof de wereldleiders een stapel kaarten tegen het zere been hebben gekregen en denken: "Wat als… we het RISK-spel podium in het echte leven spelen?"

De realiteit is iets minder dramatisch (gelukkig), maar niet minder absurd: Groenland's strategische ligging boven de Noordpool maakt het belangrijk voor militaire monitoring en geopolitieke invloed. Maar dat betekent niet dat het simpel is om hier zomaar een potje wereldcontrole van te maken.