Europa heeft weer eens iets dappers besloten. Althans: in principe. Europese bondgenoten van Oekraïne zullen troepen sturen — mits er een "geloofwaardig" staakt-het-vuren komt. Dat woord, geloofwaardig, is hier de ster van de show. Het is het diplomatieke equivalent van "ik bel je nog wel": iedereen weet dat het niets garandeert, maar het klinkt hoopvol en kost voorlopig niets.

Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Oekraïne tekenden alvast een principe­overeenkomst. Een principeovereenkomst is geen echte overeenkomst, maar een document dat zegt: wij zijn het erover eens dat we het ergens ooit over eens zouden kunnen worden. Het is de kladversie van internationale daadkracht, geschreven met potlood en een gum binnen handbereik.

Daarna kwam de Coalitie bijeen. Met meerdere landen, waaronder Nederland, stemden men in met veiligheidsgaranties. Veiligheidsgaranties zijn beloften die zo abstract zijn dat ze nauwelijks gewond kunnen raken. Ze bestaan uit woorden als "steun", "toezegging" en "lange termijn", en worden meestal uitgesproken met een ernstig gezicht en een map onder de arm. Dat oogt indrukwekkend, zeker als er camera's bij zijn.

Het sturen van troepen "na een staakt-het-vuren" is trouwens een briljant concept. Het is alsof de brandweer zegt: wij komen blussen zodra het vuur zichzelf onder controle heeft gekregen. Maar dan wel paraat, hoor. In principe. Met een helm in de hand en de motor warmgedraaid, ergens op veilige afstand.

Ook mooi: het staakt-het-vuren moet "geloofwaardig" zijn. Niet zomaar een staakt-het-vuren, nee. Geen goedkope variant van het soort dat na drie uur alweer ontploft. Nee, dit moet een staakt-het-vuren zijn met karakter, integriteit en een LinkedIn-profiel. Eentje dat recht in de ogen kijkt en zegt: "Je kunt mij vertrouwen." Waarna iedereen knikt, maar toch even zijn portemonnee checkt.

Nederland speelt uiteraard ook mee. Wij zijn kampioen in constructieve voorzichtigheid. We sturen geen troepen, maar we sturen ook geen géén troepen. We sturen een gedachte, een commitment, een PowerPoint met bulletpoints. En als het echt spannend wordt, sturen we een delegatie om te onderzoeken of het moment rijp is om te kijken naar de mogelijkheid van een verkennend gesprek over een eventuele bijdrage.

Ondertussen doet Europa wat Europa het beste kan: vergaderen. Er worden tafels opgesteld, verklaringen afgestemd en komma's verplaatst. Iemand vraagt of "robuste garanties" niet beter klinkt dan "sterke garanties". Een ander stelt voor om "duurzame vrede" te vervangen door "inclusieve stabiliteit". De oorlog wacht geduldig.

Begrijp me niet verkeerd: het idee van veiligheidsgaranties en internationale aanwezigheid is serieus en belangrijk. Maar de verpakking is zo typisch Europees dat je er bijna een EU-kwaliteitslabel op zou plakken. Beschermd geopolitiek product, afkomstig uit langdurig overleg.

Misschien is dat ook wel onze kracht. Waar anderen tanks sturen, sturen wij voorwaarden. Waar anderen dreigen, dreigen wij met verdere gesprekken. En als het staakt-het-vuren uiteindelijk echt geloofwaardig blijkt — met een keurmerk en alles erop en eraan — dan staan we klaar. Met laarzen die nog nooit modder hebben gezien, maar wel perfect passen bij het pak.

In principe, natuurlijk.