Er bestaat een oud gezegde: je moet in iemands schoenen staan om hem te begrijpen. In het geval van Marco Rubio — minister van Buitenlandse Zaken — is dat inmiddels een logistiek probleem geworden. Want hij staat niet in schoenen, hij zwemt erin.
Rubio loopt namelijk braaf rond op schoenen die hij cadeau kreeg van Donald Trump. Dat 'braaf' is belangrijk. Want niets zegt politieke volwassenheid als glimlachend accepteren wat je krijgt, zelfs als het eruitziet alsof je elk moment met een circusact kunt beginnen. Eén klein detail: de schoenen zijn veel te groot. Niet 'een halve maat verkeerd', maar 'bedoeld voor iemand met een ego én voeten in XXL'.
Trump, nooit vies van detailwerk, vond de schoenen van zijn entourage kennelijk zo ondermaats dat hij tijdens een officiële bijeenkomst besloot op te treden als persoonlijk styliste met machtscomplex. Schoenmaten werden opgevraagd alsof het om nucleaire codes ging. En hup, daar kwamen ze: vier paar glimmende schoenen. Vier. Want waarom één goed passend paar geven als je ook een levenslange herinnering kunt schenken aan ongemak?
Rubio had natuurlijk kunnen zeggen: "Dank u, maar deze passen niet." Maar dat zou impliceren dat hij niet letterlijk en figuurlijk in Trumps voetsporen wil treden. En dat is tegenwoordig een gewaagde politieke positie.
Dus daar gaat hij. Door de gangen van Washington. Met elke stap een subtiel klok-klok van leer dat te veel toekomst heeft. Je ziet het voor je: Rubio die probeert waardig te lopen, terwijl zijn schoenen al drie beleidskeuzes vooruit zijn. Het is alsof zijn voeten alvast presidentsambities hebben, terwijl de rest van hem nog twijfelt.
Het mooie is: niemand zegt er iets van. Want in de Amerikaanse politiek geldt een ongeschreven regel: als Trump je iets geeft, is het per definitie perfect. Zelfs als je er struikelt. Zelfs als je eruitziet als een kind dat vaders schoenen heeft geleend om indruk te maken op de wereld.
En zo wordt dit hele schoenendrama ineens een metafoor — niet subtiel, niet verfijnd, maar wel functioneel. Rubio draagt schoenen die hem niet passen, gekregen van iemand die groter wil lijken dan hij al is, in een systeem waarin iedereen doet alsof dat volkomen normaal is.
Misschien zijn die schoenen dus precies goed. Niet voor zijn voeten, maar voor de tijd waarin we leven. Te groot, te glimmend en onmogelijk om comfortabel in te staan — maar hé, ze waren gratis.
En als Rubio er uiteindelijk over struikelt? Ach. Dan kan hij altijd zeggen dat hij het niet zag aankomen. Hij zat tenslotte nog steeds te wennen aan de ruimte bij zijn tenen.
