Toen Donald Trump voor de tweede keer het presidentschap binnensleepte, leek het alsof de wereld al een draaideur had — maar niemand had verwacht dat hij die letterlijk ging gebruiken om andere landen te kopen. Groenland, echt waar, Groenland.
Wie verzint het nog? Trump dreigt Europese landen met 10% — later 25% — extra tarieven tenzij de VS Groenland mag "kopen" — een territorium dat geen grond van de VS is en waar Greenlanders zelf duidelijk hebben gezegd dat ze geen deel willen worden van Amerika.
Toen de Denen en EU-landen nee zeiden, reageerde Trump alsof hij bij de Ikea stond en zijn bestelde kast niet kreeg: tarieven. "Jullie gaan deze deal accepteren!" Nog nooit eerder gebruikten de VS handelstarieven als diplomatiek wapen tegen hun eigen bondgenoten.
Is dit gek, of is dit een wolf in schaapskleren die op brute wijze wil profiteren van de geopolitieke zwakte van Europa? Je hoeft de protesten in Groenland niet te lezen om te beseffen dat het idee absurd is; duizenden Groenlanders gingen de straat op om te roepen "Hands off Greenland".
Europa noemt Trumps aanpak zelfs nieuw kolonialisme. President Macron zei dat geen enkel niveau van intimidatie hen zou laten buigen. Het was ooit ironisch bedoeld om de EU te pesten — nu is het hét symbool van hoezeer de trans-Atlantische alliantie in 2026 uit zijn voegen kraakt.
Terwijl Trump druk blijft zetten op Groenland, blijkt dat die strijd — politiek geladen maar zonder echte militaire escalatie — ondertussen strategie en status ondermijnt. Plannen om miljarden aan steun aan Oekraïne te ondertekenen op het Wereld Economisch Forum in Davos zijn gesaboteerd door de ruzie over Groenland.
Oekraïne en Rusland zijn het kerndoel van veel Europese veiligheidsdenken. Maar de aandacht van Washington wordt verscheurd: de VS proberen een "Board of Peace" op te zetten waarin zelfs Rusland zou kunnen zitten, terwijl de oorlog in Oekraïne voortduurt. En zoals experts hebben gewaarschuwd: zolang de VS de focus verlegt van concrete steun aan Oekraïne naar theatrale confrontaties met bondgenoten, blijft Rusland profiteren van westerse verdeeldheid.
Terwijl Trump tegen Rusland zegt dat hij vrede wil — een echo van zijn eerdere summit met Poetin waar de boodschap van "territoriaal toegeven" aan Moskou in de lucht hing — blijft het Kremlin zelf stil lachen. Rusland ziet de verdeeldheid in Europa en de VS als een kans om zijn invloed uit te breiden of in elk geval de westerse alliantie onder druk te zetten.
Iran is een ander toneel waarop Trump zijn reputatie van wild card tentoonspreidt. Terwijl hij in 2025 militaire opties liet onderzoeken en zelfs grote nucleaire installaties in Iran liet bombarderen, heeft hij recentelijk militaire strikes gepauzeerd en gezegd dat Iran had beloofd de doden van protesten te stoppen — een claim die door onafhankelijke bronnen ernstig wordt betwijfeld.
Iran reageert ondertussen furieus op elke vorm van Amerikaanse inmenging en waarschuwt dat actie tegen hun hoogste leider zou betekenen "de wereld in brand zetten". Het is een klassieke Trump-schijnbeweging: hardoorlog-retoriek gevolgd door diplomatieke terugtrekking, wat leidt tot uitblijvende concrete resultaten en met enorme risico's.
En dan China. Terwijl de VS over Groenland vechten, distantieert Beijing zich officieel van de Alaska-achtige claimstrijd, maar gebruikt het conflict om Europa te benadrukken dat het misschien niet te afhankelijk moet zijn van Washington voor zijn veiligheid. Opeens is China de rationele stem in het debat, niet de vermeende tegenstander.
Wat leren we hieruit? Trump gedraagt zich niet als een rationele staatsman volgens de klassieke definitie — maar hij is ook geen dwaas die leiderschapslijnen zomaar overschrijdt zonder berekening. Zijn gedrag is calculerend, onorthodox en winstgedreven, maar vaak tegen het eigen belang van de VS en zijn bondgenoten in.
Hij is geen gek in de zin van willekeurige waanzin — hij is een wolf in schaapskleren, een leider die de conventionele spelregels van de internationale orde veracht en die de structuur van allianties wil transformeren in een soort geopolitiek 'Stratego-spel' waarin macht en dreiging het enige zijn dat telt.
Maar dit is de paradox: een wolf die blijft huilen om erkenning, macht en controle — zelfs als iedereen al doorheeft dat de kostprijs voor samenwerking en stabiliteit veel te hoog is. Het is lachwekkend tot het moment dat het niet meer grappig is.
En daar staat de wereld nu: verdeeld, gespannen, en een beetje bang dat de clown het grootste circus-tenten-koord in handen heeft genomen.
