donderdag 22 september 2016

Het valmes

Los van hoe je denkt over (religieus) slachten in het algemeen ben ik van mening dat dierenleed tot een minimum moet worden beperkt.

Zowel de islam als het jodendom kennen en kenden een vorm van doden, die nog steeds wordt toegepast in landen met de sharia. Decapitatie, onthoofding dus. Vroeger exclusief bestemd voor de adel en tot diep in de vorige eeuw nog toegepast in Frankrijk. Machinaal uitgevoerd door middel van de guillotine, bood decapitatie een lage foutmarge en dus grote zekerheid op een pijnloze dood. Niet voor niets werd het bliksemsnel scheiden van het hoofd (de zetel van de pijnbeleving) van de romp als een humane doodstraf gezien. Deze methode staat in schril contrast tot het chemisch en elektrotechnisch geknoei.

De oplossing, ook antropologisch gezien, ligt zeker ingebed in het cultuureigene van de Middenoosten religies. Ook al wordt decapitatie in Israël niet, maar in tal van Arabische landen nog wel als doodstraf bij mensen toegepast.

De vraagstelling zou dus kunnen zijn: Waarom zou slachten in het algemeen en koosjer en halal slachten in het bijzonder dus niet gebaseerd kunnen zijn op decapitatie, waarbij ook het bloed ‘vrijuit’ kan stromen? Op mechanische wijze is decapitatie goed te realiseren. Met eventuele snelle röntgentechniek kan de positie van de kop zodanig herkend kan worden dat de decapitatie perfect verloopt, en er geen missers zijn, en mocht dat noodzakelijk zijn, de halsslagaders als eerste doorgesneden worden.

Guillotinescharen zijn in de papier- en staalindustrie gemeengoed. Technische uitvoerbaarheid kan geen probleem zijn. In een beschaafde maatschappij gaat men niet voorbij aan onbedoeld veroorzaakt dierenleed. En de hele procedure kan nog steeds plaatsvinden onder controle van religieus toezicht. De enige te nemen stap is het traditionele mes c.q. slachtmethode te vervangen door een valmes.

Peter Hoogstrate